Η «πίτα του Γέροντος Παϊσίου» (ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ ὀνόματος τοῦ Γέροντος καί ἡ δική μας εὐπιστία).

Η «πίτα του Γέροντος Παϊσίου» (ἤ καί τό ζυμάρι ἀπό τά Ἱεροσόλυμα).....

Αγαπητοί αδελφοί,

Η εποχή μας έχει ορθώς χαρακτηρισθεί ως εποχή ψεύδους και συγχύσεως. Ο άρχοντας του σκότους και πατέρας του ψεύδους έχει εξαπολύσει παντού τα όργανά του για να τραβήξει μαζί του στην κόλαση όσους περισσότερους ανθρώπους μπορέσει. Το χειρότερο απ’ όλα, αλλά και το πιο επιτυχές κόλπο του, είναι ότι δεν προσπαθεί να απομακρύνει τους ανθρώπους από τον Χριστό και την Εκκλησία αλλά να μολύνει αυτήν την σχέση συγχέοντας την ευλάβεια των πιστών με πράγματα αντίθετα προς την διδασκαλία της Εκκλησίας και άρα δαιμονικά. Επί παραδείγματι κάποιος φοράει τον Τίμιο Σταυρό στον λαιμό του και μαζί ένα “ματόχανδρο”. Η χάρη του Σταυρού δεν ενεργεί αφού είναι βλασφημία να τίθεται δίπλα Του το σύμβολο της δεισιδαιμονίας. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Γέρων Παΐσιος: “εάν πέσουν στα αυγά που τηγανίζουμε ακαθαρσίες τότε είναι για πέταμα τα αυγά μαζί με το τηγάνι”.
Αυτή η σύγχυση συμβαίνει σε πάρα πολλές εκφάνσεις της ζωής μας. Όμως το παρόν έχει ως σκοπό να ενημερώσει για κάτι που έχει υποπέσει στην αντίληψή μας και το θεωρήσαμε άκρως επικίνδυνο για την πνευματική και κατά συνέπεια και για την σωματική μας υγεία. Τους τελευταίους μήνες αρκετοί μας ρωτούν για κάποιο προζύμι που περιφέρεται από χέρι σε χέρι- κυρίως γυναικών- και το οποίο όσοι το λάβουν προτρέπονται να το ζυμώσουν προσευχόμενοι (αναρωτιόμαστε σε ποιόν “θεό”) για ό,τι επιθυμούν. Το ζυμάρι αυτό παρουσιάζεται με διάφορα ονόματα προέλευσης (π.χ. από τα Ιεροσόλυμα) ή φέρει το όνομα κάποιου συγχρόνου Οσίου (π.χ. του Γέροντος Παϊσίου). Φυσικά όποιος διακατέχεται από γνήσια ορθόδοξη πνευματικότητα μπορεί αμέσως να διακρίνει την πλάνη σε μια τέτοια περίπτωση. Από κανένα έμπιστο ή ειλικρινές πρόσωπο, που κατέχει υπεύθυνη θέση στην Εκκλησία ή έστω που έχει ορθή σχέση μ’ Αυτήν, δεν πιστοποιείται κάποια τέτοια πρακτική. Οι Ορθόδοξες πρακτικές είναι γνωστές και συγκεκριμένες και γνωστές (αρτοκλασία, κόλλυβα κλπ.). Ακόμη και τα ιδιαίτερα έθιμα, όπως η πίτα του Αγίου Φανουρίου, καταλήγουν στην Εκκλησία για να ευλογηθούν και δεν παρασκευάζονται από κάτι “ειδικό” και “μυστήριο”. Επίσης, είναι κραυγαλέα αντιευαγγελική η χρήση ψυχολογικής βίας ώστε να φοβηθεί όποιος σκεφθεί να μην παρασκευάσει την πίτα. Τις περισσότερες φορές η συνταγή που συνοδεύει ως συνήθως το ζυμάρι προειδοποιεί πως όποιος δεν εφαρμόσει την διαδικασία μπορεί να προκαλέσει στον εαυτό του διάφορα αρνητικά πράγματα. Και διερωτόμεθα: Τι σχέση έχουν οι εκφοβισμοί και οι εξαναγκασμοί με την ελευθερία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Ο Χριστός μας καλεί τον καθένα να Τον ακολουθήσει εν ελευθερία: “όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν”.

Δυστυχώς έχουμε σαφείς πληροφορίες και στοιχεία πως η διαδικασία αυτή προέρχεται από χώρους αποκρυφιστών της Νέας Εποχής. Χρησιμοποιούν ανατολικές θρησκευτικές μεθόδους και διδασκαλίες αναμιγνύοντας σ’ αυτές ονόματα και άλλα στοιχεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στην αρχή του γράμματος περιγράψαμε πόσο φρικτό είναι αυτό.

Αγαπητοί αδελφοί, είναι ανθρώπινη η άγνοια ή η σύγχυση, όμως εάν ακολουθούμε την ασφαλή οδό της υπακοής θα είμαστε προστατευμένοι από κάθε κακό. Είναι θεμιτό να ρωτούμε τον Πνευματικό μας Πατέρα για κάθε θέμα που σχετίζεται με την πίστη. Εάν αφορούσε το θέμα την σωματική μας υγεία θα σπεύδαμε να πάρουμε την συμβουλή του γιατρού μας. Γιατί αδιαφορούμε τόσο και ενεργούμε απερίσκεπτα για την πνευματική μας υγεία; Γιατί δεν προστρέχουμε στους πνευματικούς μας ιατρούς που έχει ορίσει η Εκκλησία του Χριστού;

Κλείνοντας προτρέπουμε πατρικά όποιον έπεσε σ’ αυτήν την δαιμονική παγίδα να απομακρύνει ο,τιδήποτε έχει σχέση μ’ αυτήν την υπόθεση και να προστρέξει εν μετανοία στο μυστήριο της Ι. Εξομολογήσεως. Προτείνουμε επίσης και την τέλεση Αγιασμού στα σπίτια που εισήλθαν τέτοιου αντικείμενα.

Μετ’ ευχών και αγάπης εν Χριστώ,

Αρχιμ. Κύριλλος

Καθηγούμενος Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Η Ανάσταση του Χριστού, η ανάστασή μας

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω, θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

.....Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Χριστός γαρ εγερθείς εκ
νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο......

Κατηχητικός Λόγος Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Εορτή των εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων ονομάζεται το Πάσχα.
Η Ανάσταση αποτελεί το κέντρο της πίστης και της λατρείας μας.
Θρίαμβος ζωής. Με την πτώση, η φθορά και ο θάνατος γίνονται μόνιμες καταστάσεις και γνώρισμα του πεσμένου ανθρώπου που ζει χωρίς ελπίδα και φως. Αιχμαλωτίζεται ο άνθρωπος στην κατάσταση αυτή και δεν υπάρχει δυνατότητα απεγκλωβισμού του. Κυριαρχεί σε μία ολόκληρη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας ο πόνος, η φθορά και ο θάνατος. Θάνατος σωματικός και πνευματικός. Κυρίαρχος ο Άδης και η νέκρωση. Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλε ο Θεός τον Υιόν αυτού... Η ελπίδα έρχεται στον άνθρωπο και στον κόσμο ολόκληρο με την Σάρκωση και την παρουσία του Υιού και Λόγου στον κόσμο. Εν τόπω και εν χρόνω. Ταπεινούται και γίνεται ο Τέλειος Θεός, τέλειος άνθρωπος σε όλα, εκτός της αμαρτίας. Και γίνεται άνθρωπος από αγάπη και μόνο. Σταυρώνεται και
πεθαίνει πάνω στο Σταυρό πραγματικά. Η ταφή γίνεται "ως έθος εστίν τοις
Ιουδαίοις". Στον τάφο υπάρχει η απόλυτη κυριαρχία και εξουσία του θανάτου.
Όμως ο τάφος του Χριστού είναι διαφορετικός. Έγινε πηγή νέας ζωής και ελπίδας. Χαρά και ελπίδα πηγάζουν από τον κενό τάφο του Χριστού. Δεν ήταν δυνατόν να κρατήσει ο Άδης τον αρχηγό της ζωής. Ο Κύριος αναστήθηκε εσφραγισμένου του μνήματος. Η μεγάλη πέτρα του μνήματος "αποκεκύλισται" όχι για να βγει από τον τάφο ο Αναστημένος Σωτήρας και Κύριος αλλά για να βεβαιωθούν οι μυροφόρες γυναίκες ότι ο τάφος είναι άδειος και τα εντάφια σπάργανα είναι "χωρίς εντετυλιγμένα εις ένα τόπον". Πολύ σωστά η Εκκλησία μας προβάλλει ως σωστή θεολογικά την εικόνα της Αναστάσεως, σε δύο τύπους, όχι αυτή της δυτικής τέχνης και τεχνοτροπίας όπου ο Χριστός παρουσιάζεται πάνω από τον τάφο με μία σημαία. Η ορθόδοξη εικόνα ιστορείται είτε με το Χριστό στον Άδη νικητή όπου τραβάει τον Αδάμ και την Εύα (τους γενάρχες) από το θάνατο και τη φθορά είτε τον άγγελο να δείχνει τον άδειο τάφο στις μυροφόρες και να λέει: "ηγέρθη ουκ έστιν ώδε. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν...". Και η ανάσταση αυτή είναι μία νέα αρχή στην ανθρώπινη ιστορία και τον κόσμο ολόκληρο. Ο Χριστός έγινε η "απαρχή των κεκοιμημένων" όπως καταλήγει ο Κατηχητικός λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Δώρισε με την Ανάστασή Του νέα ζωή και ελπίδα στον άνθρωπο. Είναι η Ανάσταση του Χριστού κορυφαίο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία γιατί κατήσχυνε τον Άδη, κατήργησε το θάνατο και καταπάτησε το διάβολο που μέχρι τότε κυριαρχούσαν και εξουσίαζαν την ανθρώπινη ύπαρξη. Και γι αυτό ονομάζουν τον Ζωοδόχο Τάφο του Χριστού "εργαστήριο αναστάσεως" οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με την Ανάσταση του Σωτήρα μας όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Ο άνθρωπος και ο κόσμος αναδημιουργούνται. Η κτίση όλη ζει θεολογικά την όγδοη ημέρα της Δημιουργίας. Η ελπίδα και η παρηγοριά είναι γνωρίσματα του ανθρώπου και πάλι. Χαρίζονται σε μας τους ανθρώπους οι χαμένες δυνατότητες σωτηρίας και γκρεμίζεται ο φραγμός που υπήρχε ανάμεσα στο Δημιουργό και μας. Ο Άδης και ο θάνατος δεν είναι πια οι φοβεροί και ανίκητοι εχθροί του ανθρώπου. Ο διάβολος δεν είναι πια ο δυνάστης και ο εξουσιαστής. Όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Δεν υπάρχει στην ανθρώπινη ιστορία πιο θαυμαστό και πιο χαρμόσυνο γεγονός. Και δεν υπάρχει και μεγαλύτερη αγάπη από την αγάπη του Θεού. Η Ανάσταση του Χριστού είναι το κορυφαίο γεγονός στην ανθρωπότητα και το
επισφράγισμα της Θείας Οικονομίας. Ο Χριστός κατήλθε εν τοις κατωτάτοις της γης και συνέτριψε μοχλούς αιωνίους. Και γι αυτό "θανάτου γαρ θάνατος ο θάνατος αυτού γέγονεν " αναφέρει ο ιερός Χρυσόστομος χαρακτηριστικά. Και στον Κατηχητικό Λόγο του μεγάλου αυτού Πατέρα της Εκκλησίας μας ο οποίος διαβάζεται μετά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, λίγο πριν κοινωνήσουν οι πιστοί, αναφέρεται με θαυμάσιο τρόπο στην κάθοδο του Χριστού στον Άδη. "Κατήλθε μέχρις Άδου ταμείων" ο Σωτήρας μας για να γεμίσει τα πάντα με τη δόξα Του. Να φωτίσει τα πάντα με το φως Του. Να δωρίσει σωτηρία σε όλους. Στους νεκρούς στον Άδη, στους επί γης, σε όλους τους ανθρώπους. Και όλα τα παραπάνω τα περιγράφει ο υμνωδός σε ένα υπέροχο τροπάριο: "Ίνα σου της δόξης τα πάντα πληρώσεις, καταπεφοίτηκας εν κατωτάτοις τοις γης....και ταφείς φθαρέντα με καινοποιείς φιλάνθρωπε". Μόνο ο Χριστός μπορεί να χαρίσει ζωή, αιωνιότητα και αφθαρσία στον άνθρωπο. Και αν η Εκκλησία μας εορτάζει με τόση λαμπρότητα το υπερφυσικό γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας το κάνει για να μας τονίσει ότι η Ανάσταση του Χριστού μας δίνει τη δυνατότητα της δικής μας αναστάσεως. Η Ανάσταση του Σωτήρα μας μας χαρίζει τη χαμένη αιωνιότητα.
Η Ανάσταση Του είναι δική μας ανάσταση και σωτηρία. Μετά την Ανάσταση
δεν είμαστε πια όπως "οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα". Δωρίζεται σε μας
ελπίδα ζωντανή και σίγουρη. Το φως της αναστάσεως φωτίζει πια τον άνθρωπο παντοτινά. Είναι το αιώνιο Φως της Θεότητας. Είναι το κορυφαίο γεγονός στην πίστη μας. Είναι ο θρίαμβος της πραγματικής ζωής. Το επισφράγισμα στη διδασκαλία Του. Και γι αυτό δεν είναι τυχαία τα λόγια του αποστόλου Παύλου "..ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις, κενόν δε και το κήρυγμα ημών...". Αυτό λοιπόν το κήρυγμα και η διδασκαλία των Αποστόλων, των Πατέρων, των αγίων και των ασκητών της πίστης μας τόσους αιώνες έχει ένα κεντρικό νόημα. Την Ανάσταση του Κυρίου. Και έχει ένα και μόνο σκοπό. Τη μετοχή μας στο Θείο αυτό και θαυμαστό γεγονός της αναστάσεως που είναι και δική μας ανάσταση. Ανάσταση του πεσμένου ανθρώπου. Γιατί μόνο ο Χριστός μπορεί να δώσει ζωή μέσα από τον τάφο. Ο Θεάνθρωπος Κύριος παρέλαβε το ανθρώπινο σώμα με την Γέννησή Του και το θέωσε με την Ανάστασή Του. Είναι και παραμένει στους Ουρανούς τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Και δείχνει σε μας το δρόμο τον αληθινό και την πραγματική διάσταση και αξία της ζωής. Το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου είναι παντοτινό. Είναι αιώνιο. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι το πλέον θαυμαστό και χαρμόσυνο γεγονός: "Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος". Και γι αυτό η Εκκλησία μας ζει Αναστάσιμα. Η κάθε Κυριακή είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Κυρίου. Κάθε Κυριακή η Εκκλησία έχει ένα μικρό Πάσχα και η υμνολογία είναι αναστάσιμη. Η Εκκλησία στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία μας καλεί με τον Κατηχητικό Λόγο να "απολαύσομε πάντες του συμποσίου της πίστεως". "Η τράπεζα γέμει... μηδείς εξέλθει πεινών". Μας καλεί να κοινωνήσουμε. Να λάβουμε Σώμα και Αίμα Χριστού. Το Πάσχα και κάθε Κυριακή η εκκλησία μας προτρέπει σε ένωση με τον Σωτήρα Χριστό ο οποίος είναι ο "ανιστών τους νεκρούς". Η σωτηρία μας προέρχεται από την Ανάσταση του Χριστού και την μετά πίστεως και αγάπης συχνή μετοχή μας στη Θεία κοινωνία.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

«Μεγάλα τά τῆς προσευχῆς κατορθώματα»

 

   Ο σεβαστός Γέροντας Γεράσιμος o   Υμνογράφος ανέφερε ότι είχε δώσει στον πάμφτωχο Καρουλιώτη ασκητή Φιλάρετο διακόσιες δραχμές το έτος 1935 , καθότι ο Φιλάρετος βρέθηκε σε μία μεγάλη ανάγκη: «Τον είχα δει πολύ στενοχωρημένο και του είπα: Μη στενοχωριέσαι, αββά. Πάρε  τα χρήματα αυτά. Δεν χρειάζεται να μου τα επιστρέψεις. Κάνε μια προσευχή στον Πανάγαθο Θεό να με ελεήσει».

Ο ασκητής πήρε τα χρήματα , ευχαριστώντας τον αδελφό για την αγάπη του και ξεκίνησε να δώσει το χρέος του προς τη Σκήτη της αγίας Άννας. Στο δρόμο, κατά τη συνήθειά του, έλεγεν αδιάκοπα την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Καθώς βάδιζε , ξαφνικά βλέπει εμπρός του τέσσερα χαρτιά απλωμένα , το ένα δίπλα στο άλλο.Του έκαναν εντύπωση , διότι δεν έμοιαζαν με άλλα χαρτιά. Τα πήρε και με την απλότητα που τον διέκρινε , επέστρεψε πίσω στον π. Γεράσιμο.

-         Τι χαρτιά είναι αυτά, Γέροντα; Τα βρήκα εδώ πιο κάτω καθώς βάδιζα προς την Αγία Άννα.

Ο π. Γεράσιμος θαύμασε για τη θεία Πρόνοια και για την δύναμη της προσευχής. Τέσσερα πενηντόδραχμα αμεταχείριστα!

-         Γέροντα Φιλάρετε- του είπε- αυτά τα χαρτιά είναι τέσσερα πενηντόδραχμα . Σου τα έστειλε ο Θεός. Αλλά πες μου, σε παρακαλώ, τι έλεγες και τι σκεπτόσουν καθώς πήγαινες στη Σκήτη;

-         Τι άλλο, πάτερ μου, παρά την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…». Κάποτε- κάποτε όμως έφευγε ο λογισμός μου και πήγαινε στο χρέος των  διακοσίων δραχμών και έλεγα πώς θα ξεχρεωθώ και από σένα, πώς θα σου δώσω πίσω τα χρήματα. Πάρε τα, σε παρακαλώ, να ελευθερωθεί ο νους μου από αυτόν τον λογισμό και από αυτό το χρέος.

Πηγή: Θεολογία και Θαύματα

της Νοεράς Προσευχής

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

ΠΑΥΛΟΥ Κ. ΝΤΑΝΑ

ΙΕΡΟΚΥΡΗΚΟΣ

Εκδόσεις «Άθως»
 http://eisdoxantheou-gk.blogspot.gr/2014/07/blog-post_15.html

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΕΡΕΜΙΑ, «ΥΠΟΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ» ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ «ΑΝΤΙΔΟΣΗ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ»

«ΥΠΟΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ» ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΚΑΙ «ΑΝΤΙΔΟΣΗ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ»

(Μέ ἀφορμή μία δογματική «διένεξη»

καί μικρή συμβολή σ᾽ αὐτήν)
Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

  ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ

   ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 18 Μαΐου 2014

1. Τό σημερινό μας μάθημα, ἀγαπητοί μου νέοι καί νεάνιδες τῆς πνευματικῆς μας ὁμάδος, θά εἶναι δογματικό. Χωρίς νά ἀναφέρω πρόσωπα καί πράγματα, θά λάβω ἀφορμή ἀπό μία τελευταία δογματική «διένεξη» μεταξύ θεολογούντων προσώπων, γιά νά προσφέρω σέ σᾶς μέ ἁπλότητα ἕνα μάθημα ἀναφερόμενο στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γύρω ἀπό τό Ὁποῖο ἦταν ἡ «διένεξη» αὐτή, ὅπως τήν εἶπα. Θά ἔλεγα ὅτι εἶναι καλό νά ὑπάρχουν τέτοιες ἔντονες συζητήσεις, γιατί αὐτό σημαίνει θεολογική εὐαισθησία, σημαίνει θεολογικό ἐνδιαφέρον καί ἔτσι δημιουργοῦνται τελικά καί στούς ἀδιαφόρους θεολογικά ἐνδιαφέροντα. Ἐπιθυμῶ, φίλοι μου, νά ἀγαπᾶτε τά θεολογικά μαθήματα καί ὁ γενικός σκοπός τῶν μαθημάτων μας ἐδῶ εἶναι νά γνωρίσετε τήν ὀρθόδοξη θεολογία. Τά δογματικά θέματα εἶναι πολύ σοβαρά, γιατί ἐκφράζουν τήν πίστη μας. Καί πρέπει νά προσέχουμε, πολύ πρέπει νά προσέχουμε στήν διατύπωση τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστης μας, γιατί μία ἐσφαλμένη διατύπωση ἑρμηνεύεται ἀπό τόν ἄλλο ὡς αἵρεση.

2. Τό δογματικό θέμα, τό ὁποῖο θά μελετήσουμε σήμερα μέ ἀφορμή μιά φραστική διαφωνία κάποιων θεολογούντων προσώπων, εἶναι γύρω ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό μας, ἀγαπητοί μου φίλοι, πιστεύουμε ὅτι εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Εἶναι θεῖο πρόσωπο μέ θεία φύση. Ἀκόμη πιστεύουμε ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ  ἔγινε ἄνθρωπος. Ἔλαβε καί ἀνθρώπινη φύση. Τό θεῖο Του πρόσωπο δηλαδή ἤ ἡ ὑπόστασή Του – ὅπως τό λέμε διαφορετικά τό πρόσωπο –, μαζί μέ τήν θεία φύση πού εἶχε ὡς Θεός, ἔλαβε καί ἄνθρώπινη φύση. Δύο φύσεις, λοιπόν, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκαν στό ἕνα πρόσωπο, στήν μία ὑπόσταση, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι ἕνα μεγάλο θαῦμα. Θαῦμα, κατά πρῶτον, εἶναι τό ὅτι ἡ ἄφθαρτη καί ἀθάνατη θεία φύση ἑνώθηκε μέ τήν φθαρτή καί θνητή ἀνθρώπινη φύση. Αὐτό ὁ Πλάτων δέν τό δεχόταν, γιατί τό εἶχε πεῖ καί τό εἶχε γράψει ὅτι «Θεός ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται» (Συμπόσιον, 202ε-203α). Καί εἶναι ἔπειτα μεγάλο θαῦμα ἡ ἕνωση τῶν δύο φύσεων στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιατί κάθε φύση προϋποθέτει καί ἕνα πρόσωπο. Ἀφοῦ λοιπόν στήν περίπτωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔχουμε δύο φύσεις, ἔπρεπε λογικά νά ἔχουμε καί δύο πρόσωπα. Ὄχι! Ἕνα τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ δύο φύσεις. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι «διπλοῦς τήν φύσιν, ἀλλ᾽ οὐ τήν ὑπόστασιν», ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Αὐτό τό θαῦμα, ἀγαπητοί μου νέοι, ἔγινε στήν Κοιλία τῆς Θεοτόκου. Γι᾽ αὐτό καί ἕνας πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας νομίζω, τήν Κοιλία τῆς Παναγίας μας τήν ὀνομάζει «ἐργαστήριον ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων», τῆς θείας καί ἀνθρώπινης φύσης! Τό ξαναλέγω: Τό νά ἑνωθοῦν δύο φύσεις σέ ἕνα μόνο πρόσωπο, αὐτό εἶναι ἕνα μεγάλο θαῦμα καί αὐτό τό θαῦμα ἔγινε ΜΟΝΟ στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ!

3. Παρακαλῶ, ἀγαπητοί μου φίλοι, σκεφθεῖτε το καλά αὐτό καί νοήσατέ το, γιατί εἶναι δόγμα τῆς πίστης μας: Στό ἕνα πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πού σαρκώθηκε στήν Παναγία μας, εἶναι ἑνωμένες δύο φύσεις, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη. Οἱ δύο αὐτές φύσεις ἑνώθηκαν στόν Ἰησοῦ Χριστό «ὑποστατικῶς», γιατί εἴπαμε ὅτι τό πρόσωπο λέγεται καί ὑπόσταση. Καί οἱ δύο φύσεις στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ἀχωρίστως ἡνωμέναι», ὅπως τό λέγει ἡ Δ´ Οἰκουμενική Σύνοδος. Δηλαδή: Ἅπαξ καί ἑνώθηκε ἡ θεία μέ τήν ἀνθρώπινη φύση στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δέν χωρίστηκαν ἔπειτα ποτέ καί θά μένουν ἔτσι ἑνωμένες εἰς τόν αἰώνα. Ὅπως ὁ Χριστός ἀναστήθηκε μέ τήν σάρκα Του καί ἀναλήφθηκε στούς οὐρανούς μέ τήν σάρκα Του, ἔτσι μέ τήν σάρκα Του πάλι θά ἔρθει νά κρίνει ζῶντας καί νεκρούς (Ματθ. 25,31). Αὐτό σημαίνει τό «ἀχωρίστως ἡνωμέναι» περί τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ ἑνότητα αὐτή τῶν δύο φύσεων στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, δέν καταργήθηκε οὔτε μέ τόν θάνατό Του. Μέ τόν θάνατο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν Γολγοθᾶ χωρίστηκε ἡ ψυχή τοῦ Χριστοῦ ἀπό τό σῶμα Του. Αὐτό σημαίνει θάνατος, ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα. Ἀλλά ἐνῶ χωρίστηκε ἡ ψυχή τοῦ Χριστοῦ ἀπό τό σῶμα Του μέ τόν θάνατό Του, δέν χωρίστηκε ὅμως ἡ θεότητά Του οὔτε ἀπό τήν ψυχή Του οὔτε ἀπό τό σῶμά Του. Τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἑνωμένο μέ τήν θεότητά Του ἦταν στόν τάφο καί ἡ ψυχή τοῦ Χριστοῦ, ἑνωμένη πάλι μέ τήν θεότητά Του, κατέβηκε στόν Ἅδη. Αὐτήν τήν στενή ἑνότητα τῶν δύο φύσεων στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός τήν ὀνομάζει «περιχώρησιν». Καί ὅπως πρέπει νά νοήσουμε καλά τήν περιχώρηση τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος γιά νά ἀποκρούουμε τίς ἀντιτριαδικές αἱρέσεις, ἔτσι πρέπει νά νοήσωμε καλά καί τήν περιχώρηση τῶν δύο φύσεων στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἀναίρεση τῶν κακοδοξιῶν περί τοῦ Χριστοῦ. Τό δόγμα τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων στόν Ἰησοῦ Χριστό εἶναι σωτηριῶδες γιά μᾶς θέμα, γι᾽ αὐτό καί πρέπει νά προσέχουμε γενικά ὅλα τά δόγματα, γιατί μᾶς χαράσσουν τήν ὁδό τῆς σωτηρίας μας. Γιατί ὅπως ὁ Χριστός μέ τήν ὑποστατική Του ἕνωση ἔχει τήν ἀνθρώπινη βούλησή Του ἑνωμένη τελείως μέ τήν θεία, ἔτσι καί ἡμεῖς, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά ἑνώσουμε τό θέλημά μας πολύ στενά μέ τό θεῖο θέλημα καί νά ἐμμένουμε πάντα στήν ἕνωση αὐτή (βλ. Ρωμ. 8,29).

Καί ἕνα ἄλλο ἀκόμη πρέπει νά σᾶς πῶ, φίλοι μου, σχετικά μέ τίς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, τήν θεία καί τήν ἀνθρώπινη: Εἶναι καί οἱ δύο τέλειες. Εἶναι ἀκέραιες καί πλήρεις. Ἡ θεία φύση δηλαδή τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἕνωσή της μέ τήν ἀνθρώπινη φύση ἔμεινε ἀναλλοίωτη. Οὔτε μειώθηκε οὔτε τελειώθηκε προσλαμβάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση. Μόνο ἡ ἀνθρώπινη φύση τελειώθηκε μέ τήν ὑποστατική της ἕνωση μέ τήν θεία φύση. Ἀφοῦ λοιπόν καί μετά τήν ἕνωσή τους στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ οἱ δύο φύσεις εἶναι τέλειες, ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ὅμοιος κατά πάντα μέ ἡμᾶς, πλήν τῆς ἁμαρτίας. Γι᾽ αὐτό καί λέγεται Θεάνθρωπος.

4. Καί τώρα ἐρχόμαστε στό τελευταῖο σημεῖο, τό ὁποῖο δίνει καθαρή ἀπάντηση στήν «διένεξη», ὅπως τήν εἶπα, κάποιων θεολογούντων καί ἡ ὁποία ἔδωσε ἀφορμή σέ μᾶς γιά τό σημερινό μας μάθημα. Παρακαλῶ προσέξτε: Ἐπειδή οἱ δύο φύσεις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη, εἶναι τόσο στενά συνδεδεμένες, ὅπως εἴπαμε· ἤ, ἐπειδή καί οἱ δύο φύσεις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἑνωμένες στό ἴδιο πρόσωπο («ὑποστατική ἕνωση»), ἤ, πιό σύντομα καί ἁπλούστερα, ἐπειδή τό ἴδιο πρόσωπο εἶναι ὁ φορεύς καί τῶν δύο φύσεων, ὡς ἐπακόλουθο καί συνέπεια αὐτοῦ ἔχουμε τήν «ἀντίδοση» ἤ τήν «κοινοποίηση» τῶν ἰδιωμάτων. Αὐτό σημαίνει ὅτι στόν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς εἰς Θεό, ἀποδίδονται ἰδιώματα (χαρακτηριστικά) τῆς ἀνθρώπινης φύσης καί στόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς εἰς ἄνθρωπο ἀποδίδονται ἰδιώματα (χαρακτηριστικά) τῆς θείας φύσης. Ἔτσι, μποροῦμε νά ποῦμε γιά τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὅτι εἶναι «παιδίον προαιώνιον» καί «ἄνθρωπος ἄναρχος», ὄχι γιατί ὡς παιδίον εἶναι προαιώνιον καί ὡς ἄνθρωπος εἶναι ἄναρχος, ἀλλά ἐπειδή ὄντας Θεός προαιώνιος καί ἄναρχος, ἔγινε μέ τήν σάρκωσή του παιδίον (βλ. Μ. Ἀθανασίου, 26,1116). Ὅταν ὀνομάζουμε τόν Ἰησοῦ Χριστό «Υἱόν τοῦ Θεοῦ» καί «Θεόν», λόγω τῆς θεία Του φύσεως, τόν ὀνομάζουμε ἐπίσης καί μέ ἰδιώματα τῆς ἀνθρώπινης φύσης Του, λέγοντάς Τον «Κύριον τῆς δόξης ἐσταυρωμένον» (Α´ Κορ. 2,8).

Κατά τά παραπάνω, λόγω τῆς περιχωρήσεως τῶν δύο φύσεων στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μποροῦμε νά ποῦμε, γιά παράδειγμα, ὅτι ἔπαθε ὁ Θεός. Νά ποῦμε τήν φράση ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔγινε γιά τήν σωτηρία μας «Θεός παθητός» (βλ. καί Πράξ. 26,23). Ἐννοεῖται βεβαίως ὅτι ἔπαθε ἡ ἀνθρώπινη φύση Του, διότι ἡ θεία Του φύση εἶναι ἀπαθής. Ὅμως «πῶς μπορεῖ νά διανοηθεῖ κανείς ὅτι οἱ σταυρωτές μπόρεσαν καί συνέλαβαν τό δημιουργό τοῦ κόσμου καί τόν κρέμασαν στό σταυρό; Σίγουρα κάτι τέτοιο εἶναι ἀδιανόητο. Ὡστόσο ἐξαιτίας τῆς ὑποστατικῆς ἕνωσης τῶν δύο φύσεων καί τῆς ταυτότητας τῆς μιᾶς ὑπόστασης ἔχει γίνει πραγματικότητα. Ὁ Χριστός ὁ σαρκωμένος Λόγος εἶναι ἐκεῖνος πού κρεμάστηκε πάνω στόν σταυρό καί ἔπαθε κατά τήν ἀνθρωπότητα. Οὔτε ἡ θεότητα ἔπαθε (γιατί εἶναι ἀπαθής) οὔτε ἡ ἀνθρωπότητα μόνη (γιατί εἶναι ἑνωμένη ὑποστατικά μέ τήν θεότητα τοῦ Λόγου), ἀλλά ἔπαθε ὁ Ἴδιος ὁ Λόγος, «ὁ ἐν ὕδασι τήν γῆν κρεμάσας» κατά τήν ἀνθρωπότητα, δηλαδή σαρκί, βλ. Α´ Πέτρ. 3,18 (Νίκου Ματσούκα, Δογματική καί Συμβολικά θεολογία Β´, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 277.278).

5. Στό χριστολογικό δόγμα περί τῆς ἀντιδόσεως τῶν ἰδιωμάτων, ὅπως τό εἴπαμε παραπάνω, πρέπει νά προσέχουμε νά μήν λέγουμε ὅτι ἀναφέρονται ἰδιώματα τῆς μιᾶς φύσεως στήν ἄλλη φύση, ἀλλά αὐτά ἀναφέρονται στό κοινό πρόσωπο τῶν δύο φύσεων, στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶναι ἀληθής Θεός καί ἀληθής ἄνθρωπος δυνάμεθα νά ὀνομάζωμεν τό πρόσωπον αὐτοῦ μέ τά ὀνόματα ἑκάστης φύσεως· π.χ. ἔνθεν μέν Λόγος, Θεάνθρωπος, Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ, κ.λ.π., ἔνθεν δέ Ἰησοῦς ὁ ἀπό Ναζαρέτ, υἱός Δαυΐδ κ.λπ., ὅπως ἐπίσης νά ἀποδίδωμεν εἰς τό κατά τήν θείαν φύσιν ὀνομασθέν πρόσωπον ἀνθρώπινα ἰδιώματα καί τἀνάπαλιν εἰς τό κατά τήν ἀνθρωπίνην φύσιν ὀνομασθέν πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ θεῖα ἰδιώματα» (Καρμίρης, Δογματική [Κατά τίς πανεπιστημικές παραδόσεις του], Ἀθῆναι 1995, σελ. 242).

Στά ἀνωτέρω προσθέτω μία ὡραία καί σημαντική περικοπή τοῦ μεγάλου δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνός: Λέγει ὁ ἅγιος πατέρας: «Θεότητα μέν οὖν λέγοντες, οὐ κατονομάζομεν αὐτῆς τά τῆς ἀνθρωπότητος ἰδιώματα. Οὐ γάρ φαμέν θεότητα παθητήν ἤ κτιστήν· οὔτε δέ τῆς σαρκός, ἤτοι τῆς ἀνθρωπότητος κατηγοροῦμεν τά τῆς θεότητος ἰδιώματα· οὐ γάρ φαμέν σάρκα, ἤτοι ἀνθρωπότητα ἄκτιστον. Ἐπί σέ τῆς ὑποστάσεως, κἄν ἐκ τοῦ συναμφοτέρου, κἄν ἐξ ἑνός τῶν μερῶν ταύτην ὀνομάσωμεν, ἀμφοτέρων τῶν φύσεων τά ἰδιώματα αὐτῇ ἐπιτίθεμεν. Καί γάρ ὁ Χριστός, ὅπερ ἐστί τό συναμφότερον, καί Θεός καί ἄνθρωπος λέγεται καί κτιστός καί ἄκτιστος καί παθητός καί ἀπαθής. Καί ὅταν ἐξ ἑνός τῶν μερῶν Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Θεός ὀνομάζηται, δέχεται τά τῆς συνυφεστηκυίας φύσεως ἰδιώματα, ἤτοι τῆς σαρκός, Θεός παθητός ὀνομαζόμενος καί Κύριος τῆς δόξης ἐσταυρωμένος» (Ἔκδοσις ἀκρβής τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, Βιβλ. ΙΙΙ, κεφ. Δ´, 997).

6. Τελείωσα, ἀγαπητοί μου φίλοι, καί εὐχαριστῶ πού μέ ἀκούσατε. Τήν καλή ὁμολογία στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐσεῖς νά τήν κάνετε λέγοντας πρός Αὐτόν κάθε μέρα τήν πεντάλογο προσευχή: ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ. Λέγοντας τόν Ἰησοῦ Χριστό «Κύριο» τόν ὁμολογεῖτε Θεό. Λέγοντάς τον ἔπειτα «Ἰησοῦ» τόν ὁμολογεῖτε ἄνθρωπο. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε, ἔγινε ἄνθρωπος καί ἔλαβε τό ὄνομα «Ἰησοῦς». Ἀλλά ἐνῶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος δέν ἔπαυσε νά εἶναι Θεός. Εἶναι Θεάνθρωπος. Αὐτό τό ἐκφράζει ἡ ὀνομασία «Χριστός». Πραγματικά, ἡ πεντάλογος αὐτή προσευχή, πού μᾶς ἔρχεται ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων, εἶναι μία σύντομη καί δυνατή ὁμολογία πίστεως.

Γιά πλουτισμό ὀρθοδόξου θεολογίας συνιστῶ σέ ὅλους σας καί ἰδιαίτερα στούς φοιτητές τῆς θεολογίας, νά διαβάσετε τό τρίτομο ἔργο τῆς Δογματικῆς τοῦ λαμπροῦ μακαριστοῦ Καθηγητοῦ καί μεγάλου Ἱεροκήρυκος Παναγιώτου Τρεμπέλα, καταγομένου ἀπό ᾽μᾶς (ἀπό τήν Στεμνίτσα Γορτυνίας).

Σᾶς εὔχομαι νά εἶστε Παναγιοσκέπαστοι

22 Ἰουνίου 2014

Αναρτήθηκε από Katanixis miden στις 6/23/2014 07:25:00 μ.μ.

Η αρχή του Σταυρού ως Μυστήριο αμαρτίας και ταυτόχρονα ως Μυστήριο Νίκης

«Ο ίδιος ο Μυστικός Δείπνος έλαβε χώρα υπό τη σκιά αυτού του σκότους,-πράγμα πολύ σημαντικό για την κατανόηση του σταυρού εκ μέρους της Εκκλησίας. Ο Χριστός γνώριζε πώς «ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ᾿ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης» (Λουκ.22.21). Ακριβώς από τον Μυστικό Δείπνο, από το Φως του, ήταν που ο Ιούδας, αφού έλαβε το ψωμίον (Ιωάν.13.27), εξήλθε μέσα σ'εκείνη την τρομαχτική νύχτα (Ιωάν.13.30), και τον ακολούθησε λίγο πιο ύστερα ο Χριστός. Άν στις ακολουθίες της Μεγάλης Πέμπτης, την ημέρα δηλαδή που ειδικά μνημονεύουμε τον Μυστικό Δείπνο, η χαρά συνυφαίνεται συνεχώς με τη λύπη, αν η Εκκλησία ανακαλεί ξανά και ξανά όχι μόνο το Φως αλλά και το σκότος που το καλύπτει, είναι επειδή στη διπλή έξοδο, του Ιούδα και του Χριστού, απ'αυτό το φως σ'εκείνο το σκοτάδι, διακρίνει και αναγνωρίζει την αρχή του σταυρού ως μυστηρίου της αμαρτίας και ταυτόχρονα ως μυστηρίου της νίκης κατ'αυτής.

Μυστήριο της αμαρτίας: η έξοδος του Ιούδα αποτελεί το όριο και την ολοκλήρωση αυτής της αμαρτίας που έχει τις ρίζες της στον παράδεισο και που η ουσία της βρίσκεται στην έκπτωση της ανθρώπινης αγάπης από τον Θεό, στην επιλογή, με αυτή την αγάπη, του εαυτού του κι όχι του Θεού. Όλη η ζωή και η ιστορία του κόσμου ως πεπτοκώτος κόσμου, ως «του κόσμου τούτου», που «ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α'Ιωάν.5.19), ως βασιλεία του «άρχοντος του κόσμου τούτου», αρχίζει μ'αυτή την έκπτωση και καθορίζεται εσωτερικά απ'αυτή.

Τώρα, στην έξοδο του Ιούδα, του Αποστόλου και προδότη, αυτή η ιστορία της αμαρτίας-τυφλή, διεστραμμένη, κενή αγάπης, που είχε γίνει κλοπή, επειδή είχε κλέψει «για τον εαυτό της», τη ζωή, που είχε δοθεί για κοινωνία με τον Θεό-πλησιάζει στο τέλος της. Το μυστηριώδες και φοβερό νόημα αυτής της εξόδου είναι πως ο Ιούδας εγκατέλειψε επίσης τον παράδεισο, απέδρασε από τον παράδεισο, εξέπεσε απ'αυτόν.

'Ηταν στο Μυστικό Δείπνο, όπου Χριστός ένιψε τα πόδια του, έλαβε στα χέρια του το ψωμί της αγάπης του Χριστού, ο Χριστός του δόθηκε σ'αυτό το ψωμί. Είδε, άκουσε, έψαυσε με τα χέρια του τη Βασιλεία του Θεού (Α'Ιωάν.1.1). Και εδώ, όπως ο Αδάμ, κοινωνόντας κι αυτός στην πρωταρχική αμαρτία του Αδάμ, φέρνοντας στα άκρα της όλη την τρομακτική "λογική" της αμαρτίας, δεν θέλησε αυτή τη Βασιλεία.

Στον Ιούδα αποδείχθηκε ισχυρότερη η θεομαχική επιθυμία, η πεπτωκυία αγάπη γι'αυτόν τον κόσμο. Και αυτή η επιθυμία, με όλη τη δύναμη της τρομερής της λογικής, δεν μπορούσε παρά να είναι, κατά συνέπεια και αναπόφευκτα, Θεοκτονία, δολοφονία του Θεού. Μετά τον Μυστικό Δείπνο ο Ιούδας δεν είχε να πάει πουθενά αλλού, παρά στο σκοτάδι της Θεοκτονίας. Όταν εκτελέστηκε αυτή η επιθυμία, και με αυτήν εξαντλήθηκε η φυσική του ζωή, τότε ο Ιούδας δεν είχε να πάει πουθενά αλλού παρά στον αυτοαφανισμό και στον θάνατο (ΜΘ.27.3-5).

To ότι έγινα "καλύτερος άνθρωπος", δεν είναι απόδειξη ότι είμαι στη σωστή θρησκεία;

Τι σημαίνει: "καλύτερος"; Με ποιο μέτρο σύγκρισης; Με ποια κριτήρια; Και μήπως μόνο εκεί μπορεί κάποιος να γίνει καλύτερος;

Κάποιος που έψαχνε κάτι για να πείσει τον εαυτό του ότι είναι στη σωστή θρησκεία, μου είπε για τους "Μάρτυρες τής Σκοπιάς": "Το ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος εκεί που πηγαίνω, σημαίνει ότι είναι η σωστή θρησκεία. Τώρα είμαι καλύτερος από πριν που ερχόμουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτά που ακούω εκεί, με κάνουν καλύτερο".
Τον ρώτησα λοιπόν:
-Τότε που ερχόσουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν σου μιλούσα για το Θεό, έλεγες: "Τα βαριέμαι αυτά!" και απέφευγες να μελετήσεις. Τώρα λοιπόν, τι σε κάνει όπως λες: "καλύτερο άνθρωπο"; Οι "Μάρτυρες", ή το ότι επιτέλους αποφάσισες να ασχοληθείς με το Θεό; Και αν άραγε ασχολιόσουν τότε, δεν θα γινόσουν καλύτερος άνθρωπος, όπως τόσοι άλλοι Ορθόδοξοι; Δηλαδή έπρεπε να το κάνεις αυτό με μια αίρεση κι όχι με την αληθινή Εκκλησία;
Πράγματι, το ίδιο παρατηρούμε σε ανθρώπους από κάθε ευσεβιστική αίρεση. Είτε Ευαγγελικός είναι κάποιος, είτε Πεντηκοστιανός, είτε "Μάρτυρας", είτε οτιδήποτε άλλο, ακόμα και Βουδιστής, λέει πάντοτε το ίδιο ποίημα αυτοδικαίωσης: "Καθαρίστηκα, έγινα καλύτερος άνθρωπος, αναγεννήθηκα, κλπ". Και όλοι αυτοί, διατηρούν μόνο για τη δική τους αίρεση το "προνόμοιο" να κάνει καλύτερους ανθρώπους. Λες και δεν λένε όλες οι αιρέσεις το ίδιο, λες και μόνο στη δική τους αίρεση υπάρχουν καλύτεροι άνθρωποι. Αν αυτό δεν λέγεται αυτοδικαίωση και τύφλωση, τότε τι άλλο είναι; Και γιατί βλέπουν μόνο στη δική τους αίρεση ο καθένας τους "καλούς ανθρώπους", και όχι και στη διπλανή θρησκεία; Μήπως βλέπουν μόνο όσα θέλουν να βλέπουν;
Παράξενο όμως! Σε όλους αυτούς, εγώ ένας Ορθόδοξος, αν και βλέπω καλούς ανθρώπους, ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ! Αντιθέτως, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, βλέπω πολλούς, πάρα πολλούς Αγίους. Όχι μόνο καλούς ανθρώπους, αλλά και Αγίους. Και αυτή τελικά είναι η διαφορά τής Εκκλησίας τού Χριστού. Όχι "οι καλοί άνθρωποι", αλλά ΟΙ ΑΓΙΟΙ. Καλός άνθρωπος μπορεί να γίνεις οπουδήποτε, ακόμα και στην έρημο, ακόμα και στη φυλακή. Άγιος όμως, μόνο στην Εκκλησία!
Ας δούμε όμως μια άλλη διάσταση τού θέματος αυτού. Τι σημαίνει: "καλύτερος άνθρωπος"; Καλύτερος σε ποιο τομέα; Μήπως στη "βιτρίνα;" Γιατί αυτό παρατηρούμε ειδικά στην οργάνωση τής Σκοπιάς. Λίγους "πρεσβυτέρους" και "σκαπανείς" γνωρίζουμε, που ενώ εμφανίζονταν άψογοι στη θρησκεία τους, μετά αποδείχτηκε ότι κρυφά επιδίδονταν σε κάθε είδους αμαρτία;
Εσύ που λες ότι "η Σκοπιά σε έκανε καλύτερο άνθρωπο", για θυμήσου λίγο! Μιλάω για εκείνη την κρυφή αμαρτία που τη γνωρίζεις μόνο εσύ και ο Θεός. Αυτό το πάθος, που σε κάνει να λες κάθε φορά: "Δεν θα το ξανακάνω! Τελευταία φορά! Και θα γίνω και εγώ όπως οι άλλοι, άξιος να λέγομαι Χριστιανός". Ακόμα κι αν το αρνείσαι, ξέρεις ότι έτσι συμβαίνει κάθε φορά. Και πέφτεις, και ξαναπέφτεις, και μετά δικαιολογείς τον εαυτό σου, λέγοντας: "Ατελής είμαι, και κάνω σφάλματα, όμως θα διορθωθώ". Αλλά ξεχνάς ότι και οι άλλοι είναι ατελείς, και ξέρεις μόνο να κατηγορείς τη θρησκεία τους, επειδή δεν είναι ίδια με τη δική σου. Και όταν κάνεις εκείνη την κρυφή αμαρτία που ξέρεις, ντρέπεσαι να κοιτάξεις πάνω, ακόμα και να προσευχηθείς, γιατί ξέρεις ότι αν και κρύφτηκες από τους ανθρώπους, σε είδε ο Θεός.
Μήπως λοιπόν εσύ δεν αμαρτάνεις; Αν δεν αμαρτάνεις, τότε σήκωσε με θάρρος τα μάτια σου στον ουρανό, και ευχαρίστησε το Θεό (όπως κάποτε ο Φαρισαίος), που "δεν σε έκανε σαν τους άλλους ανθρώπους αμαρτωλό"!

Τί είναι η συκοφαντία και γιατί πρέπει να την υπομένουμε; (Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός)

2 Ιανουαρίου, 2011 — vatopaidifriend2
 H συκοφαντία είναι το απαισιότερο φάσμα του μίσους και της κακότητας και το οδυνηρότερο τραύμα γι  αυτόν που την υφίσταται.  H συκοφαντία είναι το αμυντικό όπλο της κατωτερότητας.  Eπειδή δεν μπορεί να σκεπάσει τη γύμνωση και ευτέλειά της, προσπαθεί να αμαυρώσει αυτούς που βρίσκονται πιο ψηλά για να δικαιωθεί, όπως νομίζει.
 Eπειδή είναι ψεύτικη και άδικη επιβουλή είναι το βαρύτερο τραύμα γι  αυτόν που την πάσχει. Δίκαια ο προφήτης Δαβίδ απευθυνόμενος στο Θεό έλεγε: «λύτρωσαί με από συκοφαντίας ανθρώπων, και φυλάξω τάς εντολάς σου» (Ψαλμ. 118,134).  O εχθρός διάβολος γνωρίζει τη σκληρότητα και την οδύνη, που προκαλεί αυτή η κακία και τη μεταχειρίζεται κατά των ισχυρών του αντιπάλων. Σκοπός του είναι να λυγίσει την καρτερία τους. ∆ήν προκάλεσε μάλιστα και στον Kύριό μας, μέσω των Φαρισαίων.